28.

می دانی همیشه یک حفره ی بزرگ خالی در من است بی انکه بدانمچطوربی آنکه بدانم برای چه ؟حس میکنم در خلاء عمیقی فرو رفته ام و سایه ها انباشته و پوچبی آنکه باشند به قلبم هجوم می اورندبه سینه ام می کوبندوبعد تنهاییسنگین تر از قبل بر سرم آوار میشود آه میشودافسوس میشود«چرا؟ » می شودمیدانی گاهی عجیب دلم برای چیزی تنگ است که نیستبرای حسی که نیستبرای اندوهی که نیستبرای دردی که نیست و برای قلبی که نیست ....گاهی عجیب دل تنگم گاهی عجیب تنهایم گاهی عجیب خالی ام ، خالی ..... + نوشته شده در ۱۴۰۲/۰۵/۳۱ ساعت 0:5 توسط سارا  |  28....

احساس میکنم که از درون متلاشی شده ا م!هربارکه مثل کوه ایستادمهربار که سخت تر از سنگ شدمهر بار که تلاش کردم ، خواستم و نگذاشتند که بشودتمام این بارهااحساس کردم که متلاشی شده اممثل امشبمثل این لحظهمثل افکاری که مغزم را فرسوده و تاب ِ زندگی کردن را ستاندهمثل تشویش که زنجیر شده بر هنجره اممثل بی سامانی که مهر شده بر پیشانی ام ....می دانی ؟ احساس میکنم که دیگر هیچ چیز در جای خود نخواهد بودنه مننه زندگینه ادامه...احساس میکنم که از درون متلاشی شده ام + نوشته شده در ۱۴۰۲/۰۶/۰۱ ساعت 0:35 توسط سارا  |  28....